Shloka 8
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
स मां निशम्याथ महातपस्वी संशप्तवान् रोषपरीतचेता: । सूतोपधावाप्तमिदं तवास्त्र न कर्मकाले प्रतिभास्यति त्वाम्,“तदनन्तर मेरा वृत्तान्त सुनकर महातपस्वी परशुरामजीके मनमें मेरे प्रति अत्यन्त रोष भर गया और उन्होंने मुझे शाप देते हुए कहा--'सूत! तूने छल करके यह ब्रह्मास्त्र प्राप्त किया है। इसलिये काम पड़नेपर तेरा यह अस्त्र तुझे याद न आयेगा
sa māṁ niśamyātha mahātapasvī saṁśaptavān roṣaparītacetāḥ | sūtopadhāvāptam idaṁ tavāstraṁ na karmakāle pratibhāsyati tvām ||
สัญชัยกล่าวว่า—ครั้นได้ฟังเรื่องราวของข้า มหาฤๅษีปรศุรามะผู้เคร่งตบะก็ถูกโทสะครอบงำ แล้วสาปว่า—“โอ้ สุตะ! เจ้าลวงล่อจนได้พรหมาศตรานี้มา เพราะฉะนั้นเมื่อถึงกาลแห่งการกระทำ อาวุธนี้จักไม่ปรากฏในความระลึกของเจ้า”
संजय उवाच
Educational Q&A
Sacred power or knowledge obtained through deception carries an inherent flaw: at the decisive moment it fails. The verse frames this as a moral law—untruth in the means undermines the reliability of the end.
Sañjaya recounts that Paraśurāma, angered after learning the truth, curses the recipient of the weapon: because the Brahmāstra was acquired by deceit, it will not be remembered when it is most needed in battle.