Shloka 6
ततस्ता: संजयो राजन् समाश्चवासयदातुरा: । मुहामाना: सुबहुशो मुञ्चन्त्यो वारि नेत्रजम्,राजन! तब संजयने नेत्रोंसे आँसूओंकी धारा बहाती हुई राजमहलकी उन बहुसंख्यक महिलाओंको, जो आतुर एवं मूर्च्छित हो रही थीं, धीरे-धीरे धीरज बँधाया
tatastāḥ sañjayo rājan samāścavāsayad āturāḥ | muhā-mānāḥ subahuśo muñcantyo vāri netrajam ||
ข้าแต่พระราชา ครั้นแล้วสัญชัยค่อย ๆ ปลอบประโลมสตรีในราชสำนักผู้ทุกข์ระทมเหล่านั้น—ผู้ซึ่งเป็นลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า และปล่อยธารน้ำตาไหลจากดวงตา ท่ามกลางหายนะแห่งสงคราม การกระทำของเขาเป็นความยับยั้งชั่งใจอันเปี่ยมมนุษยธรรม: ประคองผู้ทุกข์ให้ตั้งมั่น และฟื้นความสงบเมื่อความโศกเกือบทำลายหน้าที่และระเบียบ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid the violence and uncertainty of war, dharmic conduct includes compassion and steadiness: supporting those overwhelmed by sorrow so that grief does not collapse the household’s moral and social balance.
After hearing war news, many palace women are distressed, repeatedly swooning and weeping. Sañjaya reassures them gradually, calming their agitation and helping them regain composure.