Shloka 142
कर्णेन युधिष्ठिरानीकविदारणम् / Karṇa’s Breach of Yudhiṣṭhira’s Battle-Line
अभिगम्य ततो देवा महेश्वरमुमापतिम् । प्रासादयंस्तदा भक््त्या जहि शत्रुगणानिति
abhigamya tato devā maheśvaram umāpatim | prāsādayaṃs tadā bhaktyā jahi śatrugaṇān iti ||
แล้วเหล่าเทพจึงเข้าไปเฝ้ามเหศวร ผู้เป็นสวามีแห่งอุมา ด้วยศรัทธาภักดีเพื่อให้พระองค์ทรงพอพระทัย แล้วทูลวิงวอนว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงทำลายหมู่ศัตรูของพวกข้าพระองค์เถิด”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the perceived power of bhakti (devotion) to move the divine, while also exposing a moral ambiguity: devotion is directed toward a violent end—seeking the destruction of enemies—showing how religious acts can be enlisted in warfare and rivalry.
A group identified as the gods approaches Śiva (Maheśvara, Umāpati), propitiates him with devotion, and petitions him to destroy their enemies—depicting a moment of supplication for divine aid in a hostile struggle.