Shloka 62
Karṇa’s advance against the Pāṇḍava host; Arjuna’s clash with the Saṃśaptakas (कर्णस्य पाण्डवसेनाप्रवेशः—अर्जुनस्य संशप्तकसंप्रहारः)
नमोअस्तु ते ससैन्याय >यम्बकायामितौजसे । मनोवाककर्मभिददेव त्वां प्रपन्नानू भजस्व न:,'सेनासहित आप अमिततेजस्वी भगवान् तयम्बकको नमस्कार है। देव! हम मन, वाणी और क्रियाद्वारा आपकी शरणमें आये हैं। आप हमें अपनाइये'
namo 'stu te sa-sainyāya tryambakāyāmitaujase | manovākkarmabhir deva tvāṁ prapannānu bhajasva naḥ ||
ขอนอบน้อมแด่พระตรีอัมพกะ ผู้มีเดชานุภาพหาประมาณมิได้ พร้อมด้วยหมู่คณะบริวารของพระองค์ ข้าแต่เทพเจ้า เราขอพึ่งพระองค์ด้วยใจ วาจา และการกระทำ โปรดรับเราไว้และคุ้มครองเราเถิด.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds śaraṇāgati (taking refuge): genuine supplication is framed as alignment of mind, speech, and action. It also shows how, amid war, characters seek divine sanction and protection, raising ethical questions about invoking the sacred for worldly victory.
In the Karṇa Parva context, Duryodhana addresses Śiva (Tryambaka), offering homage and asking for protection and favor for himself and his forces, presenting himself as one who has surrendered through thought, word, and deed.