Shloka 29
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
प्रोत्सारितजने तस्मिन् कर्णपाण्डवयो: शरैः । अविध्येतां महात्मानावन्योन्यं शरवृष्टिभि:,कर्ण और नकुलके बाणोंद्वारा जब सब लोग वहाँसे दूर हटा दिये गये, तब वे दोनों महामनस्वी वीर अपने बाणोंकी वर्षासे एक-दूसरेको चोट पहुँचाने लगे
protsāritajane tasmin karṇa-pāṇḍavayoḥ śaraiḥ | avidhyetāṃ mahātmānāv anyonyaṃ śaravarṣṭibhiḥ ||
ครั้นผู้คนรอบข้างถูกศรของกรรณะและปาณฑพ (นกุล) ขับให้ถอยห่างจากบริเวณนั้นแล้ว วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองก็เริ่มประหัตประหารกันด้วยห่าศรอันหนาแน่น
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣātra-dharma in practice: combatants press their duel directly once others are cleared away, implying an ethic of limiting harm to non-combatants while fulfilling the warrior’s duty with steadfastness.
After Karṇa and the Pāṇḍava (Nakula) drive away the surrounding people with their arrows, the two warriors engage each other intensely, wounding one another with continuous volleys of arrows.