Shloka 18
Karṇa’s Camp-Council Discourse: Dhṛtarāṣṭra’s Lament, Sañjaya’s Counsel, and Karṇa’s Request for Śalya
Book 8, Chapter 22
महाराज! इससे कुपित होकर प्रतापी सहदेवने अपने धनुषपर मृत्यु, काल और यमराजके समान भयंकर बाण रखा ।।
sañjaya uvāca |
mahārāja! etena kupitaḥ pratāpī sahadevaḥ svadhanur-mṛtyu-kāla-yamarāja-sadṛśaṃ bhayaṅkaraṃ bāṇam āropayat ||
vikṛṣya balavac cāpaṃ tava putrāya so 'sṛjat |
sa taṃ nirbhidya vegeṇa bhittvā ca kavacaṃ mahat,
bhūmau bilapraveśī sarpa iva samāviśat |
mahārāja! etena tava mahārathī putro mūrcchitaḥ abhavat ||
สัญชัยกล่าวว่า—“ข้าแต่มหาราช ครั้นถูกยั่วยุจนกริ้ว สหเทวะผู้ทรงเดชได้วางศรอันน่าสะพรึง ประหนึ่งความตาย กาล และยมราชไว้บนคันธนู แล้วดึงคันธนูด้วยกำลังยิ่ง ก่อนปล่อยศรนั้นไปยังโอรสของท่าน ศรนั้นพุ่งฉับพลัน แทงทุศศาสนะทะลุและฉีกเกราะอันใหญ่ของเขา แล้วจมหายลงสู่แผ่นดินดุจงูเลื้อยเข้ารู ข้าแต่มหาราช ด้วยเหตุนี้โอรสของท่านผู้เป็นมหารถีจึงสลบสิ้นสติ”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how anger in war can unleash near-unstoppable force, framed through the imagery of Mṛtyu, Kāla, and Yama—reminding that violence, once set in motion, quickly exceeds human control and brings immediate consequences.
Sañjaya reports that Sahadeva, enraged, draws his bow and shoots a terrifying arrow at Duḥśāsana. The arrow pierces Duḥśāsana and his armor and then disappears into the earth; Duḥśāsana is left unconscious.