Shloka 8
धनूंषि बाणानिषुधीर्धनुर्ज्या: पाणीन् भुजान् पाणिगतं च शस्त्रम् छत्राणि केतूंस्तुरगान् रथेषां वस्त्राणि माल्यान्यथ भूषणानि,कुन्तीकुमार अर्जुनने उत्तम रीतिसे छोड़े गये बाणोंद्वारा युद्धमें पीठ न दिखाकर सामने खड़े हुए शत्रुओंके धनुष, बाण, तरकस, प्रत्यंचा, हाथ, भुजा, हाथमें रखे हुए शस्त्र, छत्र, ध्वज, अश्व, रथ, ईषादण्ड, वस्त्र, माला, आभूषण, ढाल, सुन्दर कवच, समस्त प्रिय वस्तु तथा मस्तक--इन सबको काट डाला
sañjaya uvāca |
dhanūṃṣi bāṇāni ṣudhīr dhanurjyāḥ pāṇīn bhujān pāṇigataṃ ca śastram |
chatrāṇi ketūṃs turagān ratheṣāṃ vastrāṇi mālyāny atha bhūṣaṇāni ||
สัญชัยกล่าวว่า—อรชุน โอรสแห่งกุนตี ยิงศรอย่างยอดเยี่ยม โดยมิได้หันหลังให้ศัตรูที่ยืนประจันหน้า แล้วตัดทำลายคันธนู ลูกศร แล่งศร และสายธนู; มือ แขน และอาวุธที่ถืออยู่; ฉัตรและธง; ม้าและเครื่องประกอบรถศึก; ตลอดจนผ้า พวงมาลัย และเครื่องประดับทั้งหลาย
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic of confronting enemies who stand and face one another, while emphasizing disciplined martial excellence: Arjuna’s skill is portrayed as precise and overwhelming, yet situated within the code of open combat rather than cowardly retreat or hidden attack.
Sanjaya describes Arjuna’s arrows severing the enemy’s weapons and war-gear—bows, arrows, quivers, bowstrings, limbs holding weapons, and also royal insignia like parasols and banners, along with horses, chariot fittings, clothing, garlands, and ornaments—showing the scale of destruction Arjuna inflicts on opponents who remain facing him.