Shloka 103
निघ्नन्तमभिजन्नुस्ते शरै: शृद्जैरिवर्षभा: । उस समय संशप्तक वीर अत्यन्त रोषमें भरकर मैथुनकी इच्छावाली गायके लिये लड़नेवाले मदमत्त साँड़ोंके समान गर्जन एवं हुंकार करते हुए कुपित अर्जुनकी ओर टूट पड़े और जैसे साँड़ एक-दूसरेको सींगोंसे मारते हैं, उसी प्रकार वे अपने ऊपर प्रहार करते हुए अर्जुनको बाणोंद्वारा चोट पहुँचाने लगे
sañjaya uvāca | nighnantam abhijannus te śaraiḥ śṛṅgair ivarṣabhāḥ |
สัญชัยกล่าวว่า: เมื่ออรชุนกำลังสังหารพวกเขา เหล่าวีรชนสังศัปตกะก็เดือดดาลยิ่งนัก พุ่งเข้าหาเขาพร้อมเสียงคำรามและฮึ่มฮัม ดุจโคถึกคลุ้มคลั่งที่แย่งชิงแม่โคเพื่อการสมสู่ และดังโคถึกที่ขวิดกันด้วยเขา พวกเขาก็เข้าประชิดจู่โจม ทำให้อรชุนบาดเจ็บด้วยห่าฝนแห่งลูกศร
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how uncontrolled wrath and vow-driven obstinacy can eclipse discernment: courage without restraint becomes destructive, pushing warriors into futile, self-harming aggression even when dharma would demand measured action.
While Arjuna is cutting down opponents, the Saṁśaptaka fighters surge toward him in anger, bellowing like rutting bulls; they press in and strike at him, wounding him with repeated arrow-shots amid fierce close-quarters combat.