Shloka 6
कर्णपर्व — चतुर्दशोऽध्यायः
Arjuna’s Suppression of the Saṃśaptakas; Kṛṣṇa’s Strategic Admonition; Battlefield Inventory
राजन! अश्वत्थामाने अपने बाणोंसे भीमसेनके बाणोंका निवारण करके युद्धस्थलमें उन पाण्डुपुत्रके ललाटमें मुसकराते हुए-से एक नाराचका प्रहार किया ।।
rājan! aśvatthāmāne svabāṇair bhīmasenasya bāṇān nivārya raṇāṅgaṇe tasya pāṇḍuputrasya lalāṭe smayamāna iva nārācena prāharat || lalāṭasthaṃ tato bāṇaṃ dhārayāmāsa pāṇḍavaḥ | yathā khaḍgaṃ vane dṛptaḥ khaḍgo dhārayate nṛpa ||
สัญชัยกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช อัศวัตถามาใช้ศรของตนสกัดศรของภีมเสน แล้วในสมรภูมิได้ยิงนาราจดอกหนึ่งใส่หน้าผากบุตรแห่งปาณฑุ ราวกับยิ้มเยาะ ศรนั้นปักค้างอยู่ที่หน้าผาก ครั้นแล้วปาณฑพก็ทนรับศรที่ฝังอยู่ ณ โหนกคิ้วนั้นไว้—ดุจดังพระองค์ผู้เป็นเจ้าแห่งมนุษย์ แรดผู้หยิ่งผยองในพงไพรแบกเขาของตนไว้ฉะนั้น”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of steadfastness: even under severe injury, a fighter is expected to maintain composure and continue duty. It also reflects how pride and psychological pressure (the ‘as if smiling’ strike) operate alongside physical force in dharma-yuddha narratives.
Aśvatthāmā counters Bhīma’s incoming arrows and then lands a powerful nārāca that sticks in Bhīma’s forehead. Bhīma does not collapse; he bears the embedded arrow, compared to a proud rhinoceros carrying its horn.