Shloka 30
Chapter 12: Arjuna’s suppression of the Saṃśaptakas and duel with Aśvatthāmā
Drauṇi
वे गर्जने, ताल ठोंकने और बाणोंके शब्दसे चारों ओरके योद्धाओंको हर्ष प्रदान करते हुए सिंहनाद कर रहे थे ।।
saṃjaya uvāca |
vyarocetāṃ mahāraṅge nistriṃśavaradhāriṇau |
yathā devāsure yuddhe jambhaśakrau mahābalau ||
พวกเขาคำราม ตบมือเร้าใจ และด้วยเสียงศรอื้ออึงปลุกขวัญนักรบรอบด้าน จึงเปล่งสิงหนาท ทั้งสองมหาบุรุษผู้กำลังและชำนาญรบอยู่บนหลังช้างศึกสองเชือกที่ชูงวงสูง ธงบนช้างสะบัดพลิ้วตามแรงลม ในมหารณเวทีนั้น ทั้งคู่ส่องประกายด้วยดาบอันยอดเยี่ยม ดุจศักระ (อินทรา) และชัมภะในศึกเทวะกับอสูร
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war can appear glorious and radiant through heroic display, yet the epic context invites reflection: splendor in battle does not erase its moral weight. It points to the kṣatriya ideal of courage and excellence while implicitly reminding the listener that such brilliance unfolds within a tragic, dharma-testing conflict.
Sañjaya describes two combatants on the battlefield who, wielding fine swords, look striking and formidable. He intensifies the scene by comparing them to Indra (Śakra) and the asura Jambha in the primordial deva–asura war, emphasizing the scale and intensity of the duel.