Shloka 23
Adhyāya 10: Śrutakarmā’s Engagements; Prativindhya–Citra Duel; Drauṇi Advances toward Bhīma
श्र॒त्वा यथेष्टं च कुरु वीर यत् तव रोचते । भवान् प्राज्ञतमो नित्यं मम चैव परा गति:
śrutvā yatheṣṭaṃ ca kuru vīra yat tava rocate | bhavān prājñatamo nityaṃ mama caiva parā gatiḥ ||
“โอ้วีรบุรุษ เมื่อได้ฟังถ้อยคำของเราแล้ว จงกระทำตามที่ท่านพอใจ—สิ่งใดที่ท่านเห็นว่าควร ท่านเป็นผู้รอบรู้ยิ่งอยู่เสมอ และสำหรับเรา ท่านคือที่พึ่งสูงสุด”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse models ethical counsel without coercion: after conveying one’s view, one leaves the final decision to the responsible agent, acknowledging their discernment. It also expresses trust and dependence—recognizing a wise person as one’s ‘parā gatiḥ’ (highest refuge).
Sanjaya concludes a message or advice addressed to a ‘hero,’ telling him to act as he deems best after hearing it, while affirming that the addressee is supremely wise and Sanjaya’s chief support.