Shloka 17
Adhyāya 10: Śrutakarmā’s Engagements; Prativindhya–Citra Duel; Drauṇi Advances toward Bhīma
एष हातिबल: शूर: कृतास्त्रो युद्धदुर्मद: । वैवस्वत इवासहा: शक्तो जेतुं रणे रिपून्ू
eṣa hātibalaḥ śūraḥ kṛtāstro yuddha-durmadaḥ | vaivasvata ivāsahaḥ śakto jetuṃ raṇe ripūn ||
สัญชัยกล่าวว่า—“นักรบผู้นี้มีกำลังดุจช้าง เป็นวีรบุรุษผู้ชำนาญศัสตราวุธ และดุเดือดด้วยความคะนองแห่งศึก ดุจไววัสวตะ (ยม) ผู้เป็นที่ทนมิได้แก่ศัตรู; เพราะฉะนั้นเขาจึงสามารถพิชิตข้าศึกในสนามรบได้”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary strength and mastery of arms can create an aura of inevitability in war—likened to Yama’s inescapability—yet this very glorification of battle-fury (yuddha-durmada) points to the ethical danger of pride and the need for dharma to govern power.
Sañjaya is describing a formidable warrior to Dhṛtarāṣṭra, emphasizing his elephant-like strength, weapon-skill, and terrifying presence in combat, and asserting that he is capable of defeating enemies in the ongoing battle.