Shloka 13
Bhagadattā’s Deployment Against Ghaṭotkaca; Elephant-Corps Escalation
(चचार युधि राजेन्द्र भीमो भीमपराक्रम: । सुनाभस्तव पुत्रो वै भीमसेनमुपाद्रवत् ।।
sañjaya uvāca | cacāra yudhi rājendra bhīmo bhīmaparākramaḥ | sunābhastava putro vai bhīmasenamupādravat || jaghāna niśitairbāṇairbhīmaṃ vivyādha saptabhiḥ | bhīmasenaḥ susaṃkruddhaḥ śareṇa nataparvaṇā || sunābhasya śareṇāśu śiraskaśchiccheda bhārata | kṣurapreṇa sutīkṣṇena sa hato nyapatad bhuvi ||
ข้าแต่พระราชา ภีมผู้มีเดชานุภาพน่าสะพรึงได้ตระเวนไปทั่วสนามรบ ครั้นนั้นสุนาภะโอรสของพระองค์พุ่งเข้าประจัญภีมเสนะ และยิงศรคมเจ็ดดอกแทงถูกเขา ภีมเสนะโกรธเกรี้ยว จึงใช้ศร ‘กษุรปร’ อันคมกริบ ลับจนแหลมคม มีข้อศรโค้งงอ ตัดศีรษะสุนาภะโดยฉับพลัน ถูกศรอันน่ากลัวนั้น สุ นาภะก็ล้มลงสู่พื้นดิน
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral atmosphere of war: once combat is joined, anger and duty drive swift retaliation. It implicitly warns how quickly violence escalates—an ethical reminder that even in a dharma-framed battle, wrath (krodha) can dominate and lead to irreversible outcomes.
On the battlefield, Bhīma moves about striking foes. Sunābha, a son of Dhṛtarāṣṭra, charges and wounds Bhīma with seven sharp arrows. Bhīma, enraged, responds immediately by cutting off Sunābha’s head with a razor-like kṣurapra arrow, and Sunābha falls dead to the ground.