Shloka 57
Adhyāya 86: Irāvān’s Lineage, Cavalry Clash, and the Māyā-Duel Ending in Irāvān’s Fall
अभिदुद्रुवतुर्हष्टी तव सैन्यं विशाम्पते । यथा दैत्यचमूं राजन्निन्द्रोपेन्द्राविवामरी,प्रजानाथ! जैसे इन्द्रदेव और उपेन्द्रदेव दैत्योंकी सेनाको मार भगाते हैं, उसी प्रकार नकुल-सहदेव हर्षमें भरकर आपकी सेनाको खदेड़ने लगे
abhidudruvatur harṣṭī tava sainyaṃ viśāmpate | yathā daityacamūṃ rājann indropendrāv ivāmarī ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่เจ้าแห่งปวงชน ทั้งสอง (นกุลและสหเทวะ) เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม พุ่งเข้าหากองทัพของท่านโดยตรง; โอ้ราชัน ดุจอินทราและอุเปนทราเหล่าอมรเทพขับไล่กองทัพอสูรไทตยะ ฉันใด เขาทั้งสองก็ขับไล่ไพร่พลของท่านฉันนั้น
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how martial excellence and morale can appear 'godlike' through epic simile: human warriors, acting within kṣatriya-dharma, may be portrayed as instruments of a larger cosmic order, even amid the ethically fraught violence of battle.
Sañjaya reports to the king that Nakula and Sahadeva, filled with exhilaration, rush upon and drive back the king’s army, compared to Indra and Upendra scattering the Daityas’ forces.