Shloka 8
ततः क्रोधाभिताम्राक्ष: कृष्णेन सह फाल्गुन: । दीर्घमुष्णं च नि:श्वस्य चिन्तयित्वा पुन: पुन: ७ ।। धनु: प्रपीड्य वामेन करेणामित्रकर्शन: । गाण्डीवधन्वा संक्रुद्ध:/ शितान् संनतपर्वण:,तब श्रीकृष्णसहित अर्जुनने क्रोधसे लाल आँखें करके बारंबार गरम-गरम लंबी साँस खींचकर सोच-विचार करनेके पश्चात् धनुषको बायें हाथसे दबाया। फिर उन शशत्रुसूदन गाण्डीवधारी पार्थने कुपित हो झुकी हुई गाँठवाले कुछ भयंकर बाण हाथमें लिये, जो जीवनका अन्त कर देनेवाले थे। बलवानोंमें श्रेष्ठ अर्जुनने उन बाणोंद्वारा तुरंत ही समरांगणमें अश्वत्थामाको घायल किया
tataḥ krodhābhitāmrākṣaḥ kṛṣṇena saha phālgunaḥ | dīrgham uṣṇaṃ ca niḥśvasya cintayitvā punaḥ punaḥ || dhanuḥ prapīḍya vāmena kareṇāmitrakarśanaḥ | gāṇḍīvadhanvā saṃkruddhaḥ śitān saṃnataparvaṇaḥ ||
แล้วฟาลคุนะ (อรชุน) เมื่อมีกฤษณะอยู่ด้วย ดวงตาแดงฉานด้วยโทสะ สูดลมหายใจยาวร้อนผ่าวและตรึกตรองครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นผู้กดข่มศัตรู ผู้ถือคันธนูกาณฑีวะ กดคันธนูด้วยมือซ้ายด้วยความเดือดดาล แล้วหยิบศรคมที่มีข้อปล้องแน่นหนาขึ้นมา
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension in battle: anger can drive a warrior toward excessive violence, so even when action is required by kṣatriya-duty, it must be tempered by reflection and restraint; otherwise resolve becomes mere wrath.
Sañjaya describes Arjuna, accompanied by Kṛṣṇa, becoming visibly enraged, breathing hard, thinking repeatedly, then steadying his bow and taking up sharp arrows—preparing to strike decisively on the battlefield.