Shloka 20
भीमसेन-दुर्योधन-समागमः
Bhīmasena–Duryodhana Engagement at Sunset
रथसड्घा नरव्याप्रा: समायान्तश्न संयुगे । विरेजु: समरे राजन् ग्रहा इव नभस्तले
rathasaṅghā naravyāprāḥ samāyāntaś ca saṃyuge | virejuḥ samare rājan grahā iva nabhastale ||
ข้าแต่พระราชา เมื่อศึกกำลังจะประจันหน้า หมู่รถศึกและกษัตริย์ผู้เป็นยอดแห่งบุรุษยาตราสู่สนามรบ และในสมรภูมินั้นพวกเขาส่องประกายดุจดาวเคราะห์และดาราบนพื้นนภา
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war can appear outwardly magnificent—like the ordered beauty of the heavens—yet it remains a human clash driven by royal ambition and martial duty. It invites reflection on the contrast between aesthetic splendor and the grave ethical weight of battle.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the chariot formations and leading warriors are advancing into combat. Their assembled forces glitter on the battlefield, compared poetically to planets and stars shining in the sky.