Shloka 3
Adhyāya 70: Sātyaki’s Arrow-Display and the Bhūriśravas Engagement; Twilight Withdrawal
मार्कण्डेयश्व गोविन्दे कथयत्यद्भुतं महत् । सर्वभूतानि भूतात्मा महात्मा पुरुषोत्तम:
mārkaṇḍeyaś ca govinde kathayaty adbhutaṃ mahat | sarvabhūtāni bhūtātmā mahātmā puruṣottamaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า “และมารกัณฑेय เมื่อกล่าวถึงโควินทะ ก็เล่าเรื่องอันยิ่งใหญ่และน่าอัศจรรย์—ว่าพุรุโษตตมะผู้มหาตมะนั้น เป็นอาตมันภายในสรรพสัตว์ แผ่ซ่านและค้ำจุนสรรพชีวิตทั้งปวง”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse affirms Govinda (Kṛṣṇa) as Puruṣottama—the Supreme Person—who is also Bhūtātmā, the indwelling Self of all beings. Ethically, it frames dharma and right action as grounded in recognition of a single divine reality that sustains all life.
Bhīṣma reports that the sage Mārkaṇḍeya narrates a profound, wondrous account concerning Govinda—presenting him as the great-souled cosmic Self who contains and supports all creatures, thereby elevating the discussion from battlefield events to divine cosmology and authority.