Shloka 30
Chapter 7: Dvīpa–Varṣa–Meru-varṇana
Description of the Dvīpa, Varṣas, and Mount Meru
ब्रह्मलोकच्युता: सर्वे सर्वे सर्वेषु साधव: । तपस्तप्यन्ति ते तीव्र भवन्ति हार्ध्वरेतस: । रक्षणार्थ तु भूतानां प्रविशन्ते दिवाकरम्
sañjaya uvāca |
brhmalokacyutāḥ sarve sarve sarveṣu sādhavaḥ |
tapastapyanti te tīvraṃ bhavanti ūrdhvaretasaḥ |
rakṣaṇārthaṃ tu bhūtānāṃ praviśanti divākaram |
สัญชัยกล่าวว่า “ชนเหล่านั้นทั้งหมดล้วนเป็นผู้จุติลงมาจากพรหมโลก มีคุณธรรมเป็นพื้นฐาน และมีความเมตตาต่อสรรพผู้คน เขาทั้งหลายบำเพ็ญตบะอย่างเข้มกล้า ดำรงตนเป็นพรหมจารีมั่นคง รักษาพลังชีวิตไว้ไม่ให้รั่วไหล แล้วเพื่อคุ้มครองสรรพสัตว์ทั้งปวง เขาทั้งหลายจึงเข้าสู่ทิวากร คือพระอาทิตย์ กลายเป็นส่วนหนึ่งแห่งเดชานุภาพที่ค้ำจุนโลก”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links personal discipline (tapas and brahmacarya/ūrdhvaretas) with universal welfare: the power generated by ethical self-restraint is portrayed as sustaining and protecting all beings, even to the point of merging with the Sun’s life-giving function.
Sañjaya describes a class of highly virtuous ascetics said to have descended from Brahmaloka. Through intense austerity and celibate discipline, they become spiritually potent and then ‘enter the Sun’—a cosmological image for contributing their merit/energy to the Sun’s protective, sustaining role for living creatures.