Shloka 84
नदन्तो विविधान् नादांस्तूर्यस्वनविमिश्रितान् । सिंहनादांश्व कुर्वन्तो विमिश्रान् शड्खनि:स्वनै:,महाराज! भीमसेन और घटोत्कचको आगे करके परस्पर एक दूसरेकी प्रशंसा करते हुए पाण्डवसैनिक बड़ी प्रसन्नताके साथ नाना प्रकारके सिंहनाद करते हुए गये। उनकी उस गर्जनाके साथ विविध वाद्योंकी ध्वनि तथा शंखोंके शब्द भी मिले हुए थे
nadanto vividhān nādāṁs tūrya-svana-vimiśritān | siṁha-nādāṁś ca kurvanto vimiśrān śaṅkha-niḥsvanaiḥ ||
พวกเขาเปล่งเสียงโห่ร้องนานาประการ อันประสานกับเสียงดุริยางค์ และกู่คำรามดุจสิงห์ที่คลุกเคล้ากับเสียงสังข์กังวาน แล้วเคลื่อนพลไป
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective courage and unity are strengthened through shared affirmation and disciplined martial enthusiasm; the controlled display of strength (battle-cries, conches, instruments) functions as a moral-psychological force that steadies an army for its duty in war.
Sañjaya reports the army’s advance: warriors move forward joyfully, praising one another, while loud roars and lion-like shouts rise together with the blended sounds of war-instruments and the reverberating blasts of conches.