Shloka 7
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
विव्याध विशिखै: षड्भि: कड़कपत्रै: शिलाशितै: । तब क्रोध और अमर्षमें भरे हुए आपके पुत्र नन्दकने कई हजार रथियोंके साथ आकर शिलापर तेज किये हुए कंकपत्रयुक्त छः: बाणोंसे महाबली भीमसेनको बींध डाला || ६६ || दुर्योधनश्व॒ समरे भीमसेनं महारथम्
sañjaya uvāca | vivyādha viśikhaiḥ ṣaḍbhiḥ kaṅkapatraiḥ śilāśitaiḥ | tataḥ krodha-amārṣa-bhareṇa tava putro nanda(kaḥ) sahasraśo rathibhiḥ saha āgatya śilāśitaiḥ kaṅkapatrayuktaiḥ ṣaḍbhiḥ bāṇaiḥ mahābalī bhīmasenaṃ vivyādha | duryodhanaś ca samare bhīmasenaṃ mahāratham ... |
เขายิงภีมเสนให้ถูกด้วยศรหกดอก ซึ่งติดปีกขนนกและลับคมบนหิน แล้วบุตรของท่านนามนันทกะ ผู้พองด้วยโทสะและความหยิ่งศักดิ์ศรีที่ถูกกระทบ ก็ยกทัพมาพร้อมนักรบรถศึกนับพัน และยิงภีมเสนผู้ทรงพลังด้วยศรหกดอกอันคมกริบ ลับบนหิน ติดปีกขนนกนั้นอีกครั้ง ทั้งทุรโยธนะเองก็ในสมรภูมิได้เข้าประทุษร้ายภีมเสน มหารถีผู้นั้นด้วย
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how krodha (anger) and amārṣa (injured pride) can dominate judgment and escalate harm. Even in a kṣatriya battlefield context, it implicitly contrasts raw aggression with the ethical ideal of self-mastery.
Sañjaya reports that Bhīma is struck by six stone-sharpened, heron-feathered arrows. Then Dhṛtarāṣṭra’s son—understood in context as Duryodhana—presses the attack amid many chariot-warriors, continuing the assault on Bhīma in the thick of battle.