Shloka 109
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
त॑ कौरवाणामधिपो जवेन भीष्मेण भूरिश्रवसा च सार्धथम् | अभ्युद्ययावुद्यतबाणपाणि: कक्ष दिधक्षन्निव धूमकेतु:,उस समय कौरवराज दुर्योधन हाथमें धनुष-बाण लिये बड़े वेगसे अर्जुनके सामने आया, मानो घास-फूँसको जलानेके लिये प्रज्वलित आग बढ़ती चली आ रही हो। भीष्म और भूरिश्रवाने भी दुर्योधनका साथ दिया
tataḥ kauravāṇām adhipo javena bhīṣmeṇa bhūriśravasā ca sārdham | abhyudyayāv udyatabāṇapāṇiḥ kakṣaṃ didhakṣann iva dhūmaketuḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—แล้วทุรโยธนะ ผู้เป็นใหญ่แห่งเหล่ากุรุ ถือคันธนูและศรยกขึ้นในมือ พุ่งตรงเข้าหาอรชุนด้วยความเร็ว พร้อมด้วยภีษมะและภูริศรวัส ราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนพุ่งไปเพื่อเผาพงพุ่มทั้งผืน และสุกสว่างดุจธูมเกตุในสนามรบ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a ruler’s aggressive resolve can rapidly intensify conflict: Duryodhana’s charge, likened to fire consuming dry brush, suggests that unchecked pride and martial fervor can spread destruction and pull even respected elders into the blaze of war.
Sañjaya describes Duryodhana rushing toward Arjuna with arrows ready, supported by Bhīṣma and Bhūriśravas. The poet uses a vivid simile—like a firebrand intent on burning a thicket—to convey the speed, threat, and destructive potential of the advance.