प्रगृह्ा च शरं घोरमेक॑ सर्पविषोपमम् | प्राहिणोद् भीमसेनाय वधाकाड्भक्षी जनेश्वर:,इधर क्रोधमें भरे हुए कलिंगराजने धनुषकी प्रत्यंचाको रगड़कर सर्पके समान विषैला एक भयंकर बाण हाथमें लिया और भीमसेनके वधकी इच्छासे उनपर चलाया
sañjaya uvāca | pragṛhya ca śaraṃ ghoraṃ ekaṃ sarpaviṣopamam | prāhiṇod bhīmasenāya vadhākāṅkṣī janeśvaraḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า “กษัตริย์แห่งกลิงคะ ผู้เป็นเจ้าเหนือหมู่ชน เมื่อถูกโทสะครอบงำ ได้คว้าลูกศรดอกหนึ่งอันน่ากลัว มีพิษดุจอสรพิษ แล้วก็ยิงไปยังภีมเสนด้วยหมายปลงชีพเขา”
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can dominate intention, making one act with a singular aim to destroy. Even within the battlefield context, it warns that personal wrath and the desire to kill can eclipse discernment and dharmic restraint.
Sañjaya describes the king of Kaliṅga, enraged, taking up a terrifying, snake-venom-like arrow and shooting it at Bhīmasena with the explicit intention of killing him.