Shloka 19
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य+ ९- मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्र स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम्,आपको आदि, अन्त और मध्यसे रहित, अनन्त सामर्थ्यसे युक्त, अनन्त भुजावाले,* चन्द्र-सूर्यरूप नेत्रोंवाले,/ प्रजवलित अग्निरूप मुखवाले और अपने तेजसे इस जगत्को संतप्त करते हुए देखता हूँ
arjuna uvāca | anādi-madhyāntam ananta-vīryam ananta-bāhuṁ śaśi-sūrya-netram | paśyāmi tvāṁ dīpta-hutāśa-vaktraṁ sva-tejasā viśvam idaṁ tapantam ||
ข้าพเจ้าเห็นพระองค์เป็นผู้ไร้ปฐม ไร้ท่ามกลาง ไร้ที่สุด มีเดชานุภาพไม่สิ้นสุด มีแขนนับไม่ถ้วน มีจันทร์และอาทิตย์เป็นดวงเนตร มีเปลวไฟอันลุกโชนเป็นพระโอษฐ์ และทรงแผดเผาโลกทั้งมวลด้วยรัศมีของพระองค์เอง
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that the Divine is limitless—beyond temporal boundaries—and possesses an all-pervading power that can both illuminate and consume. Ethically, it reframes the battlefield within a cosmic perspective: human agency operates within a larger, inexhaustible order that surpasses personal fear and attachment.
During the revelation of the Universal Form, Arjuna describes what he sees: an infinite, radiant being with innumerable arms, celestial eyes (moon and sun), and fiery mouths, whose own brilliance seems to burn the world. This is part of Arjuna’s escalating awe and trembling recognition of Krishna’s cosmic reality.