आज्ञापय कुरुश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभृतां वर । प्रेष्यो5हं तव दुर्धर्ष क्रियतां किं पितामह,“समस्त शणस्त्रधारियोंमें अग्रगण्य कुरुश्रेष्ठ! दुर्जय वीर पितामह! मैं आपका सेवक हूँ; आज्ञा दीजिये; क्या सेवा करूँ?”
ājñāpaya kuruśreṣṭha sarvaśastrabhṛtāṃ vara | preṣyo 'haṃ tava durdharṣa kriyatāṃ kiṃ pitāmaha ||
ขอทรงบัญชาเถิด โอ้ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์กุรุ ผู้เลิศในหมู่นักรบผู้ถือศัสตรา โอ้ปิตามหะผู้ยากจะต้านทาน ข้าพเจ้าเป็นผู้รับใช้ของท่าน จงตรัสเถิดว่าข้าพเจ้าควรทำสิ่งใดเพื่อรับใช้
संजय उवाच
The verse highlights disciplined service within dharmic hierarchy: a subordinate offers readiness to act, seeking clear instruction from the rightful commander, emphasizing responsibility, loyalty, and proper conduct amid war.
Sanjaya addresses Bhīṣma with honorifics, declaring himself ready as an attendant and asking for orders—positioning himself to carry out Bhīṣma’s commands in the unfolding battle context.