Shloka 13
ततः किरीटी संरब्धो भीष्ममेवाभ्यधावत,अताडयन् रणे भीष्मं सहिता: सर्वसृञज्जया: । समस्त सूंजय वीर एक साथ संगठित हो भयंकर शतघ्नी, परिघ, फरसे, मुद्गर, मुसल, प्रास, गोफन, स्वर्णमय पंखवाले बाण, शक्ति, तोमर, कम्पन, नाराच, वत्सदन््त और भुशुण्डी आदि अस्त्र-शस्त्रोंद्वारा रणभूमिमें भीष्मको सब ओरसे पीड़ा देने लगे
tataḥ kirīṭī saṃrabdho bhīṣmam evābhyadhāvat | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า: ครั้นแล้ว อรชุนผู้สวมมงกุฎ กำเริบด้วยความมุ่งมั่น ก็พุ่งตรงเข้าหาภีษมะ. และวีรชนศฤญชัยทั้งปวงที่รวมเป็นหนึ่ง ต่างเข้าตีภีษมะในสมรภูมิจากทุกทิศ พยายามกดดันและรบกวนเขาไม่ให้ได้ตั้งตัวท่ามกลางความเดือดดาลแห่งศึก. ภาพนี้เผยความเข้มงวดแห่งธรรมของกษัตริย์นักรบ: เพื่อสกัดปิตามหะผู้ดูประหนึ่งไร้ผู้ต้าน ต้องระดมกำลังอย่างรวมศูนย์ แม้ความเคารพกับหน้าที่จะปะทะกันอยู่เงียบ ๆ ใต้เสียงอาวุธ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension within kṣatriya-dharma: even revered elders like Bhīṣma become legitimate targets when they stand as the chief obstacle in a righteous war. Collective action and disciplined resolve are portrayed as necessary to restrain overwhelming power, while the ethical weight of fighting one’s own kin remains implicit.
Sañjaya reports that Arjuna, stirred to action, charges directly at Bhīṣma. Simultaneously, the Sṛñjaya forces unite and attack Bhīṣma from all sides on the battlefield, attempting to pressure and weaken him through coordinated assault.