Shloka 33
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तं॑ भीमो दशभिर्विद्ध्वा पुनर्विव्याध पञ्चभि: | सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत्,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी
sañjaya uvāca | taṃ bhīmo daśabhir viddhvā punar vivyādha pañcabhiḥ | sārathiṃ cāsya bhallena rathanīḍād apātayat | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
สัญชัยกล่าวว่า—ภีมได้แทงเขาด้วยศรสิบดอก แล้วซ้ำอีกด้วยศรห้าดอก และด้วยศรหัวกว้าง เขาได้ฟันให้สารถีของผู้นั้นตกจากที่นั่งบนรถศึก จากนั้นด้วยศรที่ประดับขนแร้ง เขายิงฝ่ายตรงข้ามทีละคนคนละสามดอก ก่อให้เกิดความเจ็บปวดแสนสาหัส—ภาพแห่งความชำนาญในสนามรบ เมื่อฝีมือและกำลังถูกใช้โดยไม่ลังเลท่ามกลางภาระทางธรรมของสงครามสายเลือด.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined martial skill used decisively in war. Ethically, it reminds the reader that prowess and strategy operate within a tragic conflict where duty is performed amid grave human cost.
Sañjaya reports Bhīma’s rapid sequence of attacks: he pierces a foe with multiple arrows, then uses a bhalla to knock the enemy charioteer from the chariot-seat, and proceeds to strike each opposing warrior with three vulture-feather-fletched arrows, intensifying their suffering and turning the tide in that exchange.