Shloka 34
भीष्मस्य जलप्रार्थना — अर्जुनस्य पर्जन्यास्त्रप्रयोगः — दुर्योधनं प्रति सन्ध्युपदेशः
Bhīṣma’s request for water; Arjuna’s Parjanya-astra; counsel to Duryodhana on reconciliation
भीमस्तु समरे विद्ध्वा शल्यं नवभिरायसै: । भगदत्तं त्रिभिश्वैव कृतवर्माणमष्टभि:,तत्पश्चात् भीमसेनने समरांगणमें लोहेके बने हुए नौ बाणोंसे राजा शल्यको बेधकर तीन बाणोंसे भगदत्तको, आठसे कृतवर्माको और दो-दो बाणोंद्वारा कृपाचार्य आदि रथियोंको बींध डाला। राजन! फिर उन्होंने भी अपने तीखे बाणोंद्वारा भीमसेनको घायल कर दिया
bhīmas tu samare viddhvā śalyaṁ navabhir āyasaiḥ | bhagadattaṁ tribhiś caiva kṛtavarmāṇam aṣṭabhiḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ต่อมาในสนามรบ ภีมะยิงพระเจ้าศัลยะด้วยศรเหล็กเก้าดอก แทงภคทัตด้วยสามดอก และแทงกฤตวรมะด้วยแปดดอก อีกทั้งยังยิงกฤปะและเหล่ารถีอื่น ๆ คนละสองดอกให้บาดเจ็บ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of kṣatriya-dharma—unyielding execution of martial duty and skill—while implicitly reminding the reader that such prowess operates within a morally heavy context where renowned warriors are wounded in rapid succession.
Sañjaya reports that Bhīma, in combat, pierces Śalya with nine iron arrows, then hits Bhagadatta with three and Kṛtavarmā with eight, showing Bhīma’s momentum and the intensifying exchanges among leading fighters.