Shloka 72
भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
अनुजानामि व: पार्था: प्रहरध्वं यथासुखम् । एवं हि सुकृतं मन्ये भवतां विदितो हाहम्
sañjaya uvāca | anujānāmi vaḥ pārthāḥ praharadhvaṃ yathāsukham | evaṃ hi sukṛtaṃ manye bhavatāṃ vidito hy aham ||
สัญชัยกล่าวว่า “โอ บุตรแห่งปฤถา ทั้งหลาย เราอนุญาตแก่ท่านแล้ว—จงโจมตีตามที่เห็นสมควรโดยไม่ต้องยั้งมือ เพราะด้วยวิธีนี้เราถือว่าหน้าที่ของเราได้สำเร็จดีแล้ว: เราได้ทำให้ตัวเราและสารของเราเป็นที่ประจักษ์แก่ท่านทั้งหลาย”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores role-based duty in a war setting: once counsel or communication has been delivered, the agent considers his task fulfilled and authorizes the warriors to act according to their judgment. It reflects the ethic of kṣatriya action—decisive engagement after due notice—while also highlighting accountability for one’s assigned role.
Sañjaya addresses the Pāṇḍavas (Pārthas) and gives them permission to commence or continue striking in battle as they see fit. He frames this as having completed his own responsibility—making himself/what he conveys known to them—after which the warriors proceed with action.