Shloka 5
Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
पुरागस्त्यो महातेजा दीक्षां द्वादशवार्षिकीम् | प्रविवेश महाराज सर्वभूतहिते रत:
vaiśampāyana uvāca |
purāgastyō mahātejā dīkṣāṁ dvādaśavārṣikīm |
praviveśa mahārāja sarvabhūtahite rataḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ข้าแต่มหาราช ในกาลก่อน ฤๅษีอคัสตยะผู้มีเดชรุ่งโรจน์ ผู้มุ่งประโยชน์แก่สรรพสัตว์ทั้งปวง ได้รับดีกษา คือปฏิญาณอันศักดิ์สิทธิ์ เพื่อประกอบยัญพิธีที่ยืนนานถึงสิบสองปี
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Austerity and ritual discipline (dīkṣā) are presented as ethically meaningful when directed toward sarvabhūta-hita—the welfare of all beings—rather than personal gain.
The narrator Vaiśampāyana introduces an ancient episode: the sage Agastya undertakes the consecration for a twelve-year sacrificial observance, setting up a story grounded in long-term vow, restraint, and beneficent intent.