Shloka 233
Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
विशेषं चैव कर्तास्मि पुनः: पुनरतीव हि । “जो जिस आहारसे उत्पन्न हुआ है, उसे वही प्राप्त होगा तथा मैं बारंबार अधिक मात्रामें विशेष आहारकी भी व्यवस्था करूँगा
vaiśampāyana uvāca | viśeṣaṃ caiva kartāsmi punaḥ punaḥ atīva hi | yo yasya āhārasya utpannaḥ sa taṃ prāpsyati tathā ca ahaṃ bāraṃbāram adhikamātrāyāṃ viśeṣāhārasya api vyavasthāṃ kariṣyāmi |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ยิ่งกว่านั้น ข้าจะจัดสรรเป็นพิเศษ—ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และอย่างยิ่งใหญ่ ผู้ใดบังเกิดจากอาหารชนิดใด ผู้นั้นจักได้อาหารชนิดนั้น; และข้าจะจัดหาอาหารพิเศษทั้งหลายให้มากยิ่งขึ้นอยู่เนืองๆ”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
That provision should be appropriate to each being’s nature and origin—what one is sustained by is what one should receive—and that a righteous giver/organizer must ensure repeated and abundant arrangements without partiality.
In Vaiśampāyana’s narration within the Aśvamedhika context, a commitment is voiced to make repeated special arrangements for sustenance, ensuring that each recipient obtains the fitting kind of food and that additional special provisions are supplied in greater measure.