Shloka 1
Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
अपन का छा | अप---#क्र+ द्विनवतितमो< ध्याय: महर्षि अगस्त्यके यज्ञकी कथा जनमेजय उवाच धर्मागतेन त्यागेन भगवन् स्वर्गमस्ति चेत् । एतनमे सर्वमाचक्ष्व कुशलो हासि भाषितुम्
Janamejaya uvāca | dharmāgatena tyāgena bhagavan svargam asti cet | etan me sarvam ācakṣva kuśalo ’si bhāṣitum ||
ชนเมชัยยะกล่าวว่า—“ข้าแต่ท่านผู้เจริญ หากการสละทรัพย์ที่ได้มาด้วยธรรมเพื่อการให้ทานนำไปสู่สวรรค์แล้ว ขอท่านจงอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้แก่ข้าพเจ้าให้แจ่มแจ้งเถิด เพราะท่านชำนาญในการสั่งสอนและแสดงธรรม”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical principle for discussion: that giving (tyāga/dāna) of wealth acquired righteously (dharmāgata) is a meritorious act believed to lead to svarga, and it invites a clear doctrinal explanation from an authoritative teacher.
King Janamejaya addresses a revered sage and requests a full, lucid account of how righteous acquisition and charitable giving relate to attaining heaven, setting up the ensuing discourse (in this chapter’s context, connected with a sacrificial narrative involving sages such as Agastya).