Shloka 22
Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
तीक्ष्णदंष्टाय तीक्ष्णाय वैश्वानरमुखाय च । महाद्युतये5नज्राय सर्वाय पतये विशाम्
tīkṣṇadaṃṣṭrāya tīkṣṇāya vaiśvānaramukhāya ca | mahādyutaye 'najrāya sarvāya pataye viśām ||
ขอนอบน้อมแด่ผู้มีเขี้ยวคม แด่ผู้ดุเดือด แด่ผู้มีพักตร์ดุจไวศวานร—เพลิงผู้กลืนกิน; แด่ผู้มีรัศมีใหญ่หลวง แด่ผู้ไม่ชรา; แด่ผู้เป็นสรรพสิ่ง แด่พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นนายและผู้พิทักษ์แห่งหมู่ชน.
संवर्त उवाच
Educational Q&A
The verse frames the divine as both awe-inspiring and protective: fierce like consuming fire, yet the sovereign guardian of peoples. Ethically, it suggests reverence for a power that upholds order and safeguards society, even when it appears terrifying in its destructive aspect.
Saṃvarta utters a hymn-like salutation, stringing together epithets in the dative case to praise and invoke a supreme, fire-faced, radiant, unaging Lord—presented as the master and protector of human communities.