Shloka 19
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
रासभारुणसंकाशा धनुष्मन्त: सविद्युतः । आवृत्य गगन मेघा मुमुचुर्मासशोणितम्,गधेके समान रंग और लाल रंगके सम्मिश्रणसे जो रंग हो सकता है, वैसे वर्णवाले मेघ आकाशको घेरकर रक्त और मांसकी वर्षा करने लगे। उनमें इन्द्रधनुषका भी दर्शन होता था और बिजलियाँ भी कौंधती थीं
rāsabhāruṇasaṅkāśā dhanuṣmantaḥ savidyutaḥ | āvṛtya gaganaṃ meghā mumucur māsaśoṇitam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เมฆหม่นดุจสีลาเหมือนสีของลา ปนแดงเรื่อ มีแนวโค้งดุจคันธนูและแลบวาบด้วยสายฟ้า ปกคลุมท้องฟ้าแล้วโปรยลงมาเป็นฝนเนื้อและเลือด นั่นเป็นลางอัปมงคลอันน่าสยดสยอง บอกเหตุความพินาศและความวิปริตแห่งระเบียบธรรมชาติ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a terrifying portent—blood-and-flesh rain and a sky overwhelmed by ominous clouds—to suggest that when violence and adharma intensify, even nature appears to revolt, warning humans of the ethical consequences of disorder and cruelty.
Vaiśampāyana narrates a dreadful atmospheric phenomenon: clouds cover the sky, lightning flashes, bow-like arcs appear, and the clouds pour down flesh and blood—an inauspicious sign indicating impending calamity or the aftermath of grievous wrongdoing.