Shloka 13
स शरै: समवच्छन्नक्षुकाशे पाण्डवर्षभ: । पञड्चरान्तरसंचारी शकुन्त इव भारत,भरतनन्दन! बाणोंसे आच्छादित हुए पाण्डवप्रवर अर्जुन पींजड़ेके भीतर फुदकनेवाले पक्षीकी भाँति जान पड़ते थे
sa śaraiḥ samavacchannakṣukāśe pāṇḍavarṣabhaḥ | pañjarāntarasañcārī śakunta iva bhārata bharatanandana ||
อรชุนผู้ประเสริฐดุจโคอุสุภในหมู่ปาณฑพ ถูกลูกศรปกคลุมทั่วกายและราวกับถูกบีบคั้นอยู่ในที่แคบ ดูประหนึ่งนกที่ดิ้นรนว่องไวอยู่ภายในกรง โอ ภารตะ โอ ผู้เป็นความปีติแห่งวงศ์ภารตะ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in dharma under pressure: even when wounded and seemingly constrained, a righteous warrior does not abandon effort or composure. The ethical emphasis is on endurance, courage, and continued responsibility amid suffering.
Vaiśaṃpāyana describes Arjuna in the midst of fierce combat: he is struck and covered by arrows and appears confined, yet he keeps moving rapidly—likened to a bird fluttering within a cage—conveying both the intensity of the attack and Arjuna’s resilience.