Shloka 7
स्त्रियश्वान्या नृसिंहानां बभूवुर्हष्टमानसा: । जैसे नदीके पार जानेवाले मनुष्योंको नाव पाकर बड़ी खुशी होती है, उसी प्रकार भरतवंशी वीरोंकी वे स्त्रियाँ--कुन्ती, द्रौपदी, सुभद्रा, उत्तरा एवं नरवीरोंकी स्त्रियाँ उस बालकके जीवित होनेसे मन-ही-मन बहुत प्रसन्न हुईं || ६१ $ ।। तत्र मल्ला नटाश्लैव ग्रन्थिका: सौख्यशायिका:,भरतश्रेष्ठ] तदनन्तर मल्ल, नट, ज्यौतिषी, सुखका समाचार पूछनेवाले सेवक तथा सूतों और मागधोंके समुदाय कुरुवंशकी स्तुति और आशीर्वादके साथ भगवान् श्रीकृष्णका गुणगान करने लगे
vaiśampāyana uvāca | striyaś cānyā nṛsiṃhānāṃ babhūvur hṛṣṭamānasāḥ | yathā nadīpāraṃ gantukāmā manuṣyā nāvaṃ prāpya praharṣaṃ yānti tathā bharatavaṃśyavīrāṇāṃ striyaḥ—kuntī draupadī subhadrā uttarā ca anyāś ca naranārīḥ—tasya bālasya jīvitena manasā paramam ānandaṃ lebhire ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— สตรีอื่นๆ ของวีรชนผู้ดุจราชสีห์เหล่านั้นก็ยินดีในดวงใจยิ่งนัก ดุจผู้ใคร่ข้ามแม่น้ำได้เรือแล้วเกิดความสุขใหญ่ ฉันใด สตรีแห่งวงศ์ภารตะ—กุนตี เทราปที สุภัทระ อุตตรา และภรรยาวีรชนอื่นๆ—เมื่อรู้ว่าเด็กน้อยยังมีชีวิต ก็ปลื้มปีติอยู่ภายในฉันนั้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the survival of an heir restores collective morale and social order after catastrophe. It frames personal joy as a dharmic relief: continuity of the lineage supports stability, responsibility, and the future of the kingdom.
After grave danger to the royal line, the women of the Bharata heroes—especially Kuntī, Draupadī, Subhadrā, and Uttarā—learn that the child is alive. They feel profound inner happiness, compared to travelers rejoicing upon finding a boat to cross a river.