Shloka 18
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
अस्मिन् हि बहव: साधो ये ममासन् मनोरथा: । ते द्रोणपुत्रेण हता: कि नु जीवामि केशव
asmin hi bahavaḥ sādho ye mamāsan manorathāḥ | te droṇaputreṇa hatāḥ ki nu jīvāmi keśava |
โอ เคศวะผู้ประเสริฐ! ในเด็กน้อยผู้นี้ ข้าพเจ้าฝากความหวังและความปรารถนาไว้มากมาย; บุตรแห่งโทรณะได้สังหารมันเสียสิ้น แล้วบัดนี้ข้าพเจ้าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อสิ่งใด?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical and psychological collapse that follows adharma-driven violence: when hopes invested in the next generation are annihilated, the survivor confronts purposelessness. It sets up the need for dharmic counsel—how to endure grief without surrendering to despair.
A grieving speaker addresses Kṛṣṇa (Keśava), lamenting that all the hopes placed in a child have been destroyed by Droṇa’s son, Aśvatthāman. The line expresses acute bereavement and a wish to give up life, reflecting the devastation after the night slaughter.