Shloka 116
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
दृष्टवा गोविन्दमायान्तं कृपणं पर्यदेवयत् । यह सुनकर उत्तराने अपने आँसुओंको रोककर रोना बंद कर दिया और अपने सारे शरीरको वस्त्रोंसे ढक लिया। श्रीकृष्णके प्रति उसकी भगवदबुद्धि थी; इसलिये उन्हें आते देख वह तपस्विनी बाला व्यथित हृदयसे करुणविलाप करती हुई गद्गद-कण्ठसे इस प्रकार बोली--
vaiśampāyana uvāca | dṛṣṭvā govindam āyāntaṁ kṛpaṇaṁ paryadevayat |
ไวศัมปายนกล่าวว่า— ครั้นเห็นโควินทร์เสด็จมา นางก็ถูกความโศกอันอับจนเข้าครอบงำ จึงร่ำไห้คร่ำครวญเสียงดัง ครั้นได้ยินข่าวการเสด็จมาถึง อุตตราก็กลั้นน้ำตา หยุดสะอื้น และคลุมกายทั้งสิ้นด้วยผ้าของตน นางมีภควัทพุทธิ—ความสำนึกเคารพต่อพระกฤษณะดุจองค์พระผู้เป็นเจ้า—ฉะนั้นเมื่อเห็นพระองค์ใกล้เข้ามา นางดาบสกุมารีจึงสะท้านด้วยความระทมใจ และด้วยเสียงสะอื้นติดขัดเพราะอารมณ์ ก็เริ่มกล่าวคำคร่ำครวญอันน่าเวทนาดังนี้—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights bhakti and śaraṇāgati: even amid unbearable loss, the devotee turns toward the divine with reverence, seeking refuge and moral reassurance rather than mere worldly consolation.
As Kṛṣṇa (Govinda) arrives, Uttarā—an ascetic young woman—restrains her outward weeping, modestly covers herself, and then, deeply distressed yet reverent toward Kṛṣṇa, begins to speak with a choked voice, lamenting her plight.