Shloka 12
इत्येतद् वचन श्र॒ुत्वा जानानाहं बलं तव | प्रसादये त्वां दुर्धष जीवतामभिमन्युज:,'भैया! तुम दुर्धर्ष वीर हो। मैं तुम्हारी उस बातको सुनकर तुम्हारे बलको अच्छी तरह जानती हूँ। इसीलिये तुम्हें प्रसन्न करना चाहती हूँ। तुम्हारे कृपा-प्रसादसे अभिमन्युका यह पुत्र जीवित हो जाय
iti etad vacanaṁ śrutvā jānānāhaṁ balaṁ tava | prasādaye tvāṁ durdharṣa jīvatām abhimanyujaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “ครั้นได้ฟังวาจานั้น บัดนี้ข้าพเจ้ารู้แจ้งถึงกำลังของท่านแล้ว โอ วีรบุรุษผู้มิอาจต้านทาน! เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าขอวิงวอนให้ท่านโปรดปราน—ด้วยพระกรุณาและพรของท่าน ขอให้บุตรของอภิมันยุจงมีชีวิตอยู่”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical force of compassion and the preservation of rightful lineage: recognizing another’s power should lead not to fear or pride, but to seeking benevolent protection for the vulnerable through respectful supplication.
After hearing a statement that reveals the addressed hero’s capability, the speaker (as reported by Vaiśaṃpāyana) seeks that hero’s favor and asks for a life-preserving boon: that Abhimanyu’s son (Parīkṣit) should survive.