Shloka 17
Subhadrā’s Petition to Kṛṣṇa for the Revival of Parīkṣit (अभिमन्युज-प्राणरक्षा-प्रार्थना)
त्वया होतत् प्रतिज्ञातमैषीके यदुनन्दन । अहं संजीवयिष्यामि मृतं जातमिति प्रभो,“यदुनन्दन! प्रभो! अश्वत्थामाने जब सींकके बाणका प्रयोग किया था, उस समय तुमने यह प्रतिज्ञा की थी कि मैं उत्तराके मरे हुए बालकको भी जीवित कर दूँगा
tvayā hotat pratijñātam aiṣīke yadunandana | ahaṁ saṁjīvayiṣyāmi mṛtaṁ jātam iti prabho ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ ยทุนันทนะ โอ พระผู้เป็นเจ้า—เมื่ออัศวัตถามันปล่อยอาวุธไอษีก (พรหมาสตร) ในครั้งนั้น ท่านได้ปฏิญาณอย่างมั่นคงว่า ‘เราจักชุบชีวิตเด็กที่เกิดมาเป็นศพ’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of a vow (pratijñā) and the dharmic duty to protect the innocent even after war’s devastation; Kṛṣṇa’s promise embodies steadfast truthfulness and compassionate guardianship.
Vaiśampāyana recalls that when Aśvatthāman unleashed the brahmāstra-like weapon that threatened the unborn heir in Uttarā’s womb, Kṛṣṇa had pledged to revive the child even if born dead—setting up the fulfillment of that promise.