Yudhiṣṭhira’s Procession, Encampment (Niveśa), and Auspicious Timing for Ritual Action
रत्नं च यन्मरुत्तेन निहितं वसुधातले । तदवाप कथं चेति तनमे ब्रूहि द्विजोत्तम,जनमेजयने पूछा--ब्रह्मन! महात्मा व्यासका कहा हुआ यह वचन सुनकर राजा युधिष्ठिरने अश्वमेध यज्ञके सम्बन्धमें फिर क्या किया? राजा मरुत्तने जो रत्न पृथ्वीतलपर रख छोड़ा था, उसे उन्होंने किस प्रकार प्राप्त किया? द्विजश्रेष्ठ]ी यह सब मुझे बताइये
Janamejaya uvāca |
ratnaṁ ca yan Maruttena nihitaṁ vasudhā-tale |
tad avāpa kathaṁ ceti tan me brūhi dvijottama ||
ข้าแต่ทวิชผู้ประเสริฐ โปรดบอกข้าพเจ้าเถิดว่า ทรัพย์รัตนะที่พระเจ้ามรุตตะได้ฝังไว้ ณ พื้นพิภพนั้น ได้มาโดยประการใด และเมื่อได้สดับวาจาของมหาตมะวยาสะแล้ว พระราชายุดิษฐิระผู้ประเสริฐได้กระทำสิ่งใดต่อไปเกี่ยวกับอัศวเมธ
जनमेजय उवाच
The verse models dhārmic inquiry: a king seeks clarity from a qualified sage about the rightful acquisition and use of wealth in the context of a major royal rite (Aśvamedha), implying that power and prosperity should be guided by authoritative counsel and ethical purpose.
Janamejaya asks the narrator-sage to explain two linked points: what Yudhiṣṭhira did regarding the Aśvamedha after hearing Vyāsa, and how the treasure once deposited by King Marutta on the earth was later obtained.