Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
प्रदातुमेष गच्छामि भार्गवस्यामृतं विभो । प्रत्याख्यातस्त्वहं तेन दास्यामि न कथंचन,“तब देवराज इन्द्र मुझे प्रसन्न करके बोले--'सर्वव्यापी महामते! यदि भृगुनन्दन महात्मा उत्तंकको अमृत अवश्य देना है तो मैं चाण्डालका रूप धारण करके उन्हें अमृत प्रदान करूँगा। यदि इस प्रकार आज भृगुवंशी उत्तंक अमृत लेना स्वीकार करेंगे तो मैं उन्हें वर देनेके लिये अभी जा रहा हूँ और यदि वे अस्वीकार कर देंगे तो मैं किसी तरह उन्हें अमृत नहीं दूँगा"
pradātum eṣa gacchāmi bhārgavasyāmṛtaṃ vibho | pratyākhyātas tv ahaṃ tena dāsyāmi na kathaṃcana ||
“โอ้ผู้ทรงฤทธิ์ ข้ากำลังไปเพื่อมอบอมฤตแก่ภารควะ แต่หากเขาปฏิเสธ ข้าจะไม่มอบให้เขาไม่ว่ากรณีใด”
उत्तडुक उवाच
Even an exalted offering (amṛta) should not be imposed. A gift becomes meaningful only when freely accepted; refusal sets an ethical limit on the giver’s action.
Uttaṅka declares he will go to give amṛta to the Bhārgava, but if the recipient rejects it, he will not give it at all—anticipating a test of acceptance/refusal that shapes the outcome.