Shloka 11
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महद्युते । यत् ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि पुरुषोत्तम,“महातेजस्वी पुरुषोत्तम श्रीकृष्ण! आपके इस स्वरूपका जो मैं दर्शन कर रहा हूँ, यही मेरे लिये आज आपकी ओरसे बहुत बड़ा वरदान प्राप्त हो गया'
vaiśampāyana uvāca | paryāpta eṣa evādya varas tvatto mahadyute | yat te rūpam idaṃ kṛṣṇa paśyāmi puruṣottama ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้พระกฤษณะ ผู้เป็นปุรุโษตตมะ ผู้รุ่งเรืองด้วยเดชยิ่งใหญ่! วันนี้พรจากท่านสำหรับข้าพเจ้าเพียงเท่านี้ก็พอแล้ว—คือได้เห็นรูปของท่านด้วยตนเอง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates divine darśana (direct vision of the revered Lord) as the highest blessing: rather than asking for external gains, the devotee regards the experience of Kṛṣṇa’s presence and form as complete fulfillment, modeling gratitude and spiritual prioritization.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker addresses Kṛṣṇa with reverence, declaring that merely seeing Kṛṣṇa’s form is itself a sufficient and supreme boon granted by him, implying a moment of devotional encounter and acknowledgment of Kṛṣṇa’s exalted status.