Shloka 41
Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
तस्माद् गुणांश्नव सत्त्वं च परित्यज्येह धर्मवित् | क्षीणदोषो गुणातीत): क्षेत्रज्ञ प्रविशत्यथ,अतः इस लोकमें जिसके दोषोंका क्षय हो गया है, वह गुणातीत धर्मज्ञ पुरुष सत्त्व (बुद्धि) और गुणोंका परित्याग करके क्षेत्रज्ञके शुद्ध स्वरूप परमात्मामें प्रवेश कर जाता है
tasmād guṇān snava sattvaṃ ca parityajyeha dharmavit | kṣīṇadoṣo guṇātītaḥ kṣetrajñaṃ praviśaty atha ||
ฉะนั้น ในโลกนี้เอง ผู้รู้ธรรมพึงสละความยึดติดในกุณะทั้งหลาย—แม้กระทั่งสัทตวะ อันเป็นความผ่องใสของปัญญา เมื่อกิเลสพร่องสิ้นแล้ว ผู้นั้นย่อมข้ามพ้นกุณะ และเข้าสู่เกษตรชญะในสภาวะอันบริสุทธิ์ คืออาตมันสูงสุด
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Liberation is described as transcending identification with all guṇas—even sattva—after one’s दोष (impurities) are exhausted; then one abides in/attains the pure Kṣetrajña, the Supreme Self.
Vāyudeva is instructing the listener on the final stage of spiritual attainment: the dharma-knower, purified of faults, renounces attachment to mental qualities and realizes entry into the pure nature of the Kṣetrajña (Paramātman).