Shloka 126
Sāttvika-vṛtta-kathana (Brahmā on the Conduct of Sattva) — Chapter 38
ऊर्ध्वस्रोतस इत्येते देवा वैकारिका: स्मृता: । सत्त्वगुणसम्पन्न महात्मा स्वर्गवासी देवताओंकी भाँति ईशित्व, वशित्व और लघिमा आदि मानसिक सिद्धियोंको प्राप्त करते हैं। वे ऊर्ध्वत्रोता और वैकारिक देवता माने गये हैं
Ūrdhvasrotasa ity ete devā vaikārikāḥ smṛtāḥ | sattvaguṇasampannaḥ mahātmā svargavāsī devatāvat īśitva-vaśitva-laghimādi mānasikāḥ siddhīḥ prāpnoti | sa ūrdhvasrotaḥ vaikāriko deva iti manyate |
วายุกล่าวว่า “ผู้ที่เรียกว่า ‘อูรธวสโรตัส’ นั้น เป็นที่จดจำว่าเป็นเทพ ‘ไวการิกะ’ มหาตมะผู้เปี่ยมด้วยคุณสัทตวะและพำนักในสวรรค์ ย่อมบรรลุ—ดุจเหล่าเทพ—ซึ่งความสำเร็จทางจิต เช่น อีศิตวะ (ความเป็นใหญ่), วศิตวะ (อำนาจครอบงำ), และลฆิมา (ความเบา) เป็นต้น บุคคลเช่นนั้นย่อมถูกนับว่าเป็นอูรธวสโรตัสและเป็นเทพไวการิกะ”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links spiritual refinement (dominance of sattva) with an ‘upward’ inner orientation, describing how such purity and clarity are traditionally said to culminate in divine-like mental powers (siddhis) and a higher mode of existence.
Vāyu is explaining a doctrinal classification: beings who are ‘ūrdhvasrotas’ are identified with the Vaikārika class of gods, and he describes the qualities and attainments associated with them—especially sattva and the acquisition of mental siddhis.