Shloka 11
तदा न विषयं मन्ये सर्वो वा विषयो मम | आत्मापि चायं न मम सर्वा वा पृथिवी मम,फिर विचारके द्वारा उस मोहका नाश होनेपर मैं इस नतीजेपर पहुँचा हूँ कि कहीं भी मेरा राज्य नहीं है अथवा सर्वत्र मेरा ही राज्य है। एक दृष्टिसे यह शरीर भी मेरा नहीं है और दूसरी दृष्टिसे यह सारी पृथ्वी ही मेरी है
tadā na viṣayaṃ manye sarvo vā viṣayo mama | ātmāpi cāyaṃ na mama sarvā vā pṛthivī mama ||
ชนกตรัสว่า “ครั้งนั้นเราไม่ถือสิ่งใดว่าเป็น ‘ขอบเขตของเรา’—หรือไม่มีสิ่งใดเป็นของเราเลย หรือทุกสิ่งเป็นของเรา จากมุมหนึ่ง แม้ตัวตนที่อาศัยกายนี้ก็ไม่ใช่ของเรา; แต่อีกมุมหนึ่ง แผ่นดินทั้งสิ้นเป็นของเรา”
जनक उवाच
Educational Q&A
Janaka articulates a vision born of discernment: possessiveness collapses when one sees the self and world rightly. From the standpoint of detachment, nothing is ‘mine’—not even the body; from the standpoint of universal identity and responsibility, everything can be regarded as ‘mine’ without egoistic grasping.
In a reflective, didactic setting within the Ashvamedhika Parva, King Janaka speaks as a philosopher-king. He reports the conclusion reached after the destruction of delusion through inquiry: ordinary notions of personal ownership and sovereignty are reinterpreted through spiritual insight.