Kārtavīrya–Samudra Saṃvāda and the Jāmadagnya Precedent (आश्वमेधिक पर्व, अध्याय २९)
मदाश्रयाणि भूतानि त्वद्विसष्टेर्महेषुभि: । वध्यन्ते राजशार्दूल तेभ्यो देहाभयं विभो
madāśrayāṇi bhūtāni tvadvisṛṣṭair maheṣubhiḥ | vadhyante rājaśārdūla tebhyo dehābhayaṃ vibho ||
“ข้าแต่ราชสีห์ผู้เป็นพยัคฆ์แห่งหมู่กษัตริย์ พระผู้ทรงเดช ศรใหญ่ที่พระองค์ปล่อยนั้นกำลังสังหารสรรพชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในกายของข้าพเจ้า ขอพระองค์โปรดประทานความปลอดภัยจากภัยทางกายแก่พวกเขาเถิด”
ब्राह्मण उवाच
Even in a martial context, power must be governed by dharma: a ruler should restrain violence and protect dependent, vulnerable beings, granting them ‘dehābhaya’—security from bodily harm.
A brāhmaṇa, addressing a king/hero who is shooting powerful arrows, pleads that the creatures dwelling within or dependent on him are being killed by those arrows and asks the king to stop and grant them safety.