Shloka 14
Adhyāya 26 — Ekākṣara-Brahman (“Om”) and the Hṛdayastha Guru
Inner Teacher
पापेन विचरल्लोंके पापचारी भवत्ययम् | शुभेन विचरल्लोंके शुभचारी भवत्युत,संसारमें जो पाप करते हुए विचरता है, वह पापाचारी और जो शुभ कर्मोका आचरण करता है, वह शुभाचारी कहलाता है
pāpena vicaralloke pāpacārī bhavatyayam | śubhena vicaralloke śubhacārī bhavatyuta ||
ผู้ใดเที่ยวไปในโลกกระทำบาป ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ประพฤติบาป; และผู้ใดเที่ยวไปในโลกประพฤติสิ่งอันเป็นมงคล ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ประพฤติธรรมอันดีงาม
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
A person is defined by repeated conduct: habitual sinful action makes one a pāpācārī (sinful in behavior), while habitual auspicious action makes one a śubhācārī (virtuous in behavior). Ethical identity is presented as the fruit of one’s chosen practices in the world.
In the Ashvamedhika Parva’s didactic setting, a brāhmaṇa speaker delivers a moral observation about how people are recognized and shaped by their actions—contrasting sinful wandering in the world with living through auspicious deeds.