Shloka 11
Yudhiṣṭhira’s Grief, Kṛṣṇa’s Consolation, and Vyāsa’s Admonition (युधिष्ठिरशोक-निवारणोपदेशः)
प्रियं तु मे स्थात् सुमहत्कृतं चक्रगदाधर । श्रीमन् प्रीतेन मनसा सर्व यादवनन्दन
priyaṃ tu me sthāt sumahat kṛtaṃ cakragadādhara | śrīman prītena manasā sarva yādavanandana ||
ยุธิษฐิระกล่าวว่า “โอ้ผู้ทรงจักรและคทา สิ่งที่ท่านได้กระทำนั้นเป็นที่รักยิ่งแก่ข้า และเป็นคุณูปการใหญ่หลวง โอ้ผู้รุ่งเรือง โอ้ความปีติแห่งวงศ์ยาทวะ—ขอท่านจงรับทั้งหมดนี้ด้วยดวงใจที่ยินดีและเปี่ยมเมตตาเถิด”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic gratitude and humility: a righteous king acknowledges benefaction, honors the benefactor with respectful epithets, and requests acceptance in a spirit of goodwill—ethical conduct grounded in appreciative recognition rather than entitlement.
Yudhiṣṭhira addresses Kṛṣṇa with reverence, praising Kṛṣṇa’s great and welcome deed and urging him—‘with a pleased mind’—to accept what is being offered or arranged in this context of post-war restoration and royal duty.