Shloka 7
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
अथवा वसतः: पार्थ वने वन्येन जीवत: । ममता यस्य द्रव्येषु मृत्योरास्ये स वर्तते,किंतु कुन्तीनन्दन! जो वनमें रहकर जंगली फल-मूलोंसे ही जीवन-निर्वाह करता है, उसकी भी यदि द्रव्योंमें ममता है तो वह मौतके मुखमें ही विद्यमान है
athavā vasataḥ pārtha vane vanyena jīvataḥ | mamatā yasya dravyeṣu mṛtyor āsye sa vartate ||
โอ้ปารถะ! แม้ผู้ใดจะอยู่ในป่าและยังชีพด้วยผลไม้รากไม้ป่าเท่านั้น หากยังยึดมั่นในทรัพย์สิ่งของด้วยความเป็นเจ้าของว่า ‘ของเรา’ ผู้นั้นก็ชื่อว่าอาศัยอยู่ในปากแห่งความตายแล้ว การสละภายนอกหาใช่ที่พึ่งไม่; ความไม่ยึดติดภายในต่างหากที่กันให้พ้นความพินาศ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
External austerity—such as living in a forest on wild fruits and roots—does not by itself free a person. If possessiveness (mamatā) toward possessions persists, one remains spiritually endangered, described as being ‘in the mouth of Death’. True safety lies in inner non-attachment.
Vāyudeva addresses Arjuna (Pārtha) and warns him through a pointed example: even a forest-dweller living on minimal means can be bound by craving and ownership. The instruction shifts attention from outward lifestyle to inward attitude.