Shloka 11
ततः स्वाचरणो विप्र: सम्मतो<र्थविशारद: । साम्बाख्यो बहूवृचो राजन् वक्तुं समुपचक्रमे,वे ब्राह्मण देवता सदाचारी, सबके माननीय और अर्थज्ञानमें निपुण थे, उनका नाम था साम्ब। वे वेदके विद्वान, निर्भय होकर बोलनेवाले और बुद्धिमान थे। वे महाराजको सम्मान देकर सारी सभाको प्रसन्न करके बोलनेको उद्यत हुए। उन्होंने राजासे इस प्रकार कहा --
tataḥ svācaraṇo vipraḥ sammato 'rthaviśāradaḥ | sāmbākhyo bahūvṛco rājan vaktuṃ samupacakrame ||
ครั้งนั้น พราหมณ์ผู้ประพฤติดี เป็นที่เคารพของคนทั้งปวง และชำนาญในอรรถความหมาย นามว่า สัมพะ ผู้เป็นพหฺวฤจ (ผู้สาธยายฤคเวท) ก็เริ่มกล่าวถ้อยคำขึ้น ข้าแต่พระราชา
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical authority of speech: counsel should come from one grounded in right conduct (svācaraṇa) and true understanding (arthaviśārada). It also models dharmic decorum—honoring the king and harmonizing the assembly before speaking.
Vaiśampāyana introduces a learned Brahmin named Sāmba, a Ṛgvedic specialist, who—after paying respect to the king and pleasing the gathered court—begins his address, setting up the counsel that follows.